വ്ലാഡിസ്ലാവ് ഖൊദാസേവിച്ച് (റഷ്യ,1886 - 1939)
1
കുരങ്ങ്
ചൂടു കൂടിയ ദിനം, മരങ്ങൾ ജ്വലിക്കുന്നു,
സമയം കനത്തു തൂങ്ങുന്നു, തൊട്ടയൽവക്കിൽ
ഒരു കോഴി കൂവുന്നു, പടി കടന്നു ഞാൻ ചെന്നു.
അവിടെയൊരു ബെഞ്ചിൽ വേലിമേൽ പുറം ചാരി
കറുത്തു മെലിഞ്ഞൊരു സെർബ് നാടോടി ഇരു-
ന്നുറക്കം തൂങ്ങുന്നുണ്ട്, പാതി നഗ്നമാം മാറിൽ
കനത്ത വെള്ളിക്കുരിശൊന്നു തൂങ്ങുന്നൂ താഴേ-
ക്കൊഴുകിയിറങ്ങുന്ന വേർപ്പുതുള്ളികൾക്കിടെ.
വേലിമേൽ, അവനിരിക്കുന്നതിൻ തൊട്ടുമേലേ
കുരങ്ങൊന്നിരിക്കുന്നൂ ചോപ്പു പാവാടയിട്ട്.
പൊടി പറ്റിയ ലൈലാക്കിലകളാക്രാന്തത്താൽ
വലിച്ചുവാരിത്തിന്നുകൊണ്ടവനിരിക്കുന്നു
തോൽപ്പട്ട കഴുത്തിലുണ്ടതിന്മേൽ വലിയുന്നൂ
ചങ്ങല, നാടോടിയെൻ ശബ്ദം കേട്ടുണരുന്നു.
വിയർപ്പു തുടച്ചു വെള്ളത്തിന്നു ചോദിക്കുന്നു.
വെള്ളപ്പാത്രത്തിൻ വക്ക് ചുണ്ടത്തു വയ്ക്കേ കൊടും
തണുപ്പു തട്ടി,പ്പാത്രമുടനേ ബഞ്ചിൽ വെച്ചു.
വിരൽ വെള്ളത്തിലിട്ടു നനച്ചൂ കുരങ്ങപ്പോൾ
ഇരുകൈകളാൽ പാത്രം പിടിച്ചു, ബെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞു
കുമ്പിട്ടു കുടിക്കുവാൻ തുടങ്ങീ,താടിയൊട്ടു-
മനക്കാ, തതിൻ രോമമില്ലാത്ത തലയേക്കാ-
ളുയർന്നു വളഞ്ഞുടലാഞ്ഞു വായുവിൽ നിന്നു.
ഇതുപോൽ തന്നെയാണ് ദാരിയസ് പണ്ടൊരിക്കൽ
അലക്‌സാണ്ടറിൻ പട കണ്ടു പേടിച്ചോടുമ്പോൾ
വഴിവക്കിലെ ചെറു കുളത്തിൽ നിന്നും വെള്ളം
കുനിഞ്ഞു നിലംപറ്റിക്കിടന്നു കുടിച്ചത്.
വെള്ളമൊക്കെയും മൊത്തിക്കുടിച്ച ശേഷം ബെഞ്ചിൽ
നിന്നതു പാത്രം തട്ടിക്കമഴ്ത്തി മറിച്ചിട്ടു.
എണീറ്റു നിന്നൂ പിന്നെ - മറക്കുമോ ഞാനീ നിമിഷം?
എനിക്കു കൈ തരാൻ തൻ്റെ കൈ നീട്ടീ കുരങ്ങപ്പോൾ
കറുത്തു പരുത്ത കൈ, നനഞ്ഞു തണുത്തത് ...
പിടിച്ചു കുലുക്കിയിട്ടുണ്ടു ഞാൻ പ്രശസ്തരാം
സൗന്ദര്യധാമങ്ങൾ തൻ കയ്യുകൾ, കവികൾ തൻ
ദേശീയ നേതാക്കൾ തൻ കയ്യുകൾ, എന്നാലവ-
യൊന്നുമിങ്ങനെ കുലീനതയാർന്നവയല്ല
ഇത്രയും സാഹോദര്യത്തോടെ മുമ്പൊരു കയ്യും
തൊട്ടിട്ടില്ലെന്നെ, ദൈവത്തിന്നറിഞ്ഞിടാം, ഒറ്റ
മനുഷ്യൻപോലുമെൻ്റെ കണ്ണിലിത്രയുമാഴ്ന്നു
നോക്കിയി,ല്ലാത്മാവിൻ്റെയടിത്തട്ടെത്തും നോട്ടം!
ആ പാവം ജീവിയെന്നിലുണർത്തീ മധുരിക്കും
ഗാഢ പ്രാക്തന നഷ്‌ടകാലത്തിൻ പുരാവൃത്തം
ജീവിതമെനിക്കു സമ്പൂർണ്ണമായ് ആ മാത്രയിൽ
ഇരമ്പീയെൻ്റെ കാതിൽ ഓർഗണിൻ സംഗീതം പോൽ
ഗായകവൃന്ദങ്ങൾ തൻ സംഗീതം - നക്ഷത്രങ്ങൾ,
തിരമാലകൾ,ഗോളമണ്ഡലങ്ങൾ, കാറ്റുകൾ
ഇടിനാദമായ് മുഴങ്ങുന്നു മുമ്പത്തെപ്പോലെ
ഓർമ്മകൾക്കപ്പുറത്തെ ദിവസങ്ങളിലെപ്പോൽ.
സെർബുകാരൻ നാടോടി തൻ തപ്പുവാദ്യം കൊട്ടി
നടന്നുനീങ്ങീ, നടത്തത്തിൻ്റെ താളത്തിലാ-
ഞ്ഞുലയുന്നവന്നിടം തോളിലാ കുരങ്ങനൊ-
രാനപ്പുറത്തെഴുന്നള്ളും മഹാരാജാവു പോലെ
മാനത്തു വർണ്ണാഭമാം പുകയിൽ കൂറ്റൻ സൂര്യൻ
ചുകന്നു തൂങ്ങീ രശ്‌മി മുഴുവൻ വെട്ടപ്പെട്ട്
വിളർത്ത ഗോതമ്പു പാടങ്ങൾക്കുമേലേ ഞെരി-
ഞ്ഞമർന്നൂ കനത്ത ചൂട് ഇടിയൊച്ചയില്ലാതെ
അന്നാ ദിവസമാണ് യുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടത്
- 1919
2
ഓർഫിയൂസ്
ഞാനിരിക്കുന്നതിൻ മേലെ നിന്നീ വൃത്താ-
കാര മുറിയിൽ വെളിച്ചം പതിക്കുന്നു
കുമ്മായച്ചാന്തിൻ്റെ മാനവും മാനത്തൊ-
രറുപതു വാട്ടിൻ്റെ സൂര്യനും കാണുന്നു.
ആ വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്നെൻ്റെ
വീട്ടുസാമഗ്രികളൊക്കെയും ചുറ്റിനും
മേശ,കസേര,കിടക്ക - യിവിടിരു-
ന്നെൻ്റെ കൈയ്യെന്തു ചെയ്യാൻ, എനിക്കത്ഭുതം
മഞ്ഞിനാൽ വെൺതൂവൽ മാതിരി പൂവിട്ടു
നിൽപ്പൂ പനകൾ നിശ്ശബ്ദം ജനാലക്കൽ
കീശയിൽ വേഗമുറക്കെ മിടിക്കുന്നു
വാച്ച്,ഞാനെൻ്റെ മുറിയിലിരിക്കവേ
യാചകനെപ്പോലെ നഗ്‌നമീ ഭാരിച്ച
ജീവിതത്തിന്നില്ല പോംവഴി കാണുവാൻ
എന്നെയെൻ ചുറ്റിലുമുള്ളവയെക്കുറി-
ച്ചെൻ അലിവാരോടു ചൊല്ലുവാൻ ഭൂമിയിൽ?
മുന്നോട്ടു പിന്നോട്ടുലയാൻ തുടങ്ങുന്നു
കൈകളാൽ കാൽമുട്ടിറുക്കിപ്പിടിച്ചു ഞാൻ
പദ്യം പറയാൻ തുടങ്ങുന്നു, മൂളുന്നു
മൂർച്ഛയിൽ പോലെയുലഞ്ഞിടുമ്പോൾ സ്വയം
എന്തൊരതിതീവ്രമവ്യക്തമാം മൂളൽ
ഇല്ലതിൽ ബുദ്ധിതൻ നീട്ടലും നീക്കവും
യുക്തിയേക്കാൾ സത്യമാകാമൊരു സ്വരം
മർത്യനേക്കാൾ ശക്തമാകാമൊരു പദം
ഈണമാണീണമാണീണമെൻ ഭാഷണ-
രീതിയോടൊത്തിണങ്ങിച്ചേർന്നു തേടുന്നു
ലോലമാം ലോലമാം ലോലമാം കൂർമുന
കേറിത്തറയുന്നിതെൻ നെഞ്ഞിനുള്ളിലായ്
എൻ്റെയാത്മാവിനെക്കാളുയരുന്നു ഞാൻ
എൻ നശ്വരതയെക്കാൾ വളരുന്നു ഞാൻ
താരാപഥങ്ങളെൻ നെറ്റി പിന്നിട്ടൊഴുകി
നീങ്ങുന്നു,നരകാഗ്നി നക്കുന്നു കാലുകൾ
എൻ്റെ പാട്ടാർത്തു തഴയ്ക്കവേ, പാമ്പിൻ്റെ
കണ്ണുകൾ പോലുള്ളൊരെൻ പെരും കൺകളാൽ
നോക്കുന്നു ഞാനെന്നെക്കേട്ടിരിക്കും സാധു-
വസ്തുക്കൾ തൻ നിസ്സഹായ ഭാവങ്ങളെ
വട്ടംകറങ്ങാൻ തുടങ്ങുന്നു മെല്ലവേ
ഈ മുറി,യീ വസ്തുജാലങ്ങളൊക്കെയും
കാറ്റിലൂടെത്തുന്നൊരാത്മാവ് ഭാരിച്ച
ഗംഭീര വീണയൊന്നെൻ കയ്യിൽ വയ്ക്കുന്നു.
മാഞ്ഞുപോയിപ്പോളറുപതു വാട്ടിൻ്റെ
സൂര്യ,നകന്നുപോയ് കൃത്രിമസ്വർഗ്ഗങ്ങൾ
മിന്നും കരിമ്പാറക്കെട്ടിൻ മിനുസത്തിൽ
ഓർഫീയൂസൊറ്റക്കു നിന്നു പാടുന്നിതാ
3
അന്തിവെളിച്ചം വഴിമാറുന്നു
അന്തിവെളിച്ചം പുറത്തിരുട്ടിനു വഴിമാറീടുന്നു
തുറന്നു ജാലകമൊന്നു മലർക്കേ മേൽക്കൂരക്കീഴിൽ
വലിച്ചു നീക്കീ കർട്ടൺ, മിന്നീ വെളിച്ചമാ ഞൊടിയിൽ
ചുമരിൽ വന്നു പതിച്ചു മറഞ്ഞൂ നിഴലൊന്നതിവേഗം
തലകീഴ് വീണു മരിച്ചീടുന്ന മനുഷ്യൻ സന്തുഷ്ടൻ:
പുതുതാണവനുടെ കാഴ്ച്ചപ്പാടൊരു ഞൊടിനേരത്തേക്ക്
