ഓർഫിയസ്,യൂറഡെസി,ഹെർമീസ്
റെയ്നർ മരിയ റിൽക്കെആത്മാക്കളുടെ അഗാധഗർത്തമായിരുന്നു അത്
വെള്ളി അയിരിൻ നിശ്ശബ്ദ ഞെരമ്പുകൾപോലെ
ഇരുട്ടിലൂടെ പടരുന്നു ആത്മാക്കൾ
മനുഷ്യനിലേക്കൊഴുകുന്ന ചോര
വേരുകൾക്കിടയിൽ ഊറി നിറഞ്ഞു.
ഇരുട്ടിൽ തീക്കല്ലുകട്ടകൾ പോലുണ്ടത്.
അതൊഴിച്ചാൽ ചുവപ്പില്ല മറ്റെവിടെയും.
പാറകളും മായക്കാടുകളുമുണ്ടായിരുന്നു.
ശൂന്യതക്കു കുറുകെ പാലങ്ങൾ.
നിലപ്പരപ്പിനു മുകളിലെ നരച്ച മഴയാകാശം പോലെ
അടിത്തട്ടിൽ നിന്നേറെയുയരെ തൂങ്ങുന്ന
യാതൊന്നും നിഴലിക്കാത്ത നരച്ച പെരുങ്കുളം.
പുൽമേടുകൾക്കിടയിൽ മൃദുവായ് ക്ഷമാപൂർണ്ണമായ്
വെളിപ്പെട്ടൂ വിളറിയ ഒരൊറ്റയടിപ്പാത
നിറംമങ്ങിയ ഒരു നീണ്ട തുണിത്തുണ്ടുപോലെ.
ഈ ഒറ്റയടിപ്പാതയിലൂടവരണഞ്ഞു
മുന്നിൽ നീലയുടുപ്പണിഞ്ഞ മെലിഞ്ഞ മനുഷ്യൻ
നേരേ തുറിച്ചു നോക്കീ മൂകമായക്ഷമം
ചവച്ചരച്ചു നിൽക്കാതെ വഴി വലിയ തുണ്ടങ്ങളായ്
വിഴുങ്ങീ അവൻ്റെ കാൽവെപ്പുകൾ, തൂങ്ങിക്കിടന്നൂ
കുപ്പായമടക്കുകൾക്കിടയിലൂടിറുകിക്കനത്ത് കയ്യുകൾ
ഒലീവു ചില്ലമേൽ പടർന്നു കേറുന്ന പനിനീർച്ചെടിപോലെ
ഇടം കയ്യിലിരിക്കും തൻ എളിയ വീണയെപ്പറ്റി-
യോർത്തതേയില്ലവൻ.
അവൻ്റെയിന്ദ്രിയങ്ങൾ വിഭജിക്കപ്പെട്ടപോലിരുന്നു
കാഴ്ച്ച ഒരു നായയേപ്പോൽ മുന്നിലേക്കോടിപ്പോയി
തിരികെ വന്നു നിന്ന്, പിന്നെയുമോടിച്ചെന്ന്
വഴിതൻ വിദൂരത്തെ വളവിൽ കാത്തുനിൽക്കെ,
കേൾവി തങ്ങി നിൽക്കുന്നൂ പിറകിൽ ഗന്ധം പോലെ
തനിക്കു പിന്നിൽ കേറി വരുന്നോരിരുവർക്കു
മുന്നേറാനാവുന്നില്ല,യെന്നു തോന്നീ ചിലപ്പോൾ
തൻ്റെ കാൽവെപ്പിൻ പ്രതിദ്ധ്വനിയും വസ്‌ത്രത്തുമ്പിൽ
കാറ്റിൻ്റെ പിടപ്പുമല്ലാതില്ല കേൾക്കാനൊന്നും.
എന്നിട്ടുമയാൾക്കുറപ്പു,ണ്ടവർ വരുന്നുണ്ട്
പറഞ്ഞിതുറക്കെ,യാശ്ശബ്ദവും മാഞ്ഞില്ലാതായ്.
ഭീകരനിസ്തബ്ധമായ് നീങ്ങുന്ന രണ്ടാളുകൾ
മാത്രമാണവർ, വരുന്നുണ്ടു പിന്നിലിപ്പോഴും.
ഒരിക്കൽ ധൈര്യത്തോടെ പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാൽ
(ഇനിയും പൂർത്തീകരിക്കാത്തൊരീ പ്രയാണത്തെ
മുഴുവനില്ലാതാക്കാൻ പോന്നതാണാപ്പിൻനോട്ടം)
അവരെക്കാണാതിരിക്കില്ലയാൾ, നിശ്ശബ്ദമായ്
മെല്ലടി വെച്ചേ തന്നെപ്പിൻപറ്റും രണ്ടാളുകൾ
ദൂരത്തു സന്ദേശങ്ങളെത്തിക്കും പ്രയാണത്തിൻ
ദേവൻ, തൻ തൊപ്പിക്കീഴിൽ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ,
ഉടലിൻ മുന്നിൽ നീട്ടിപ്പിടിച്ച നീളൻ വടി,
ഞെരിയാണിക്കു ചുറ്റും തുടിക്കും ചിറകുകൾ,
ഇടത്തേക്കയ്യിൽ വിശ്വാസത്തോടെയേറ്റോൾ : അവൾ
വിലപിച്ചീടുമെല്ലാ സ്ത്രീകൾതൻ ദുഃഖത്തേക്കാൾ
കൊടിയ ദുഃഖമൊറ്റ വീണയിൽ നിന്നും പൊങ്ങാൻ
ഇടയാക്കിയ മട്ടിലത്ര സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടോൾ
ആ വിലാപത്തിൽ നിന്നുമുയർന്നൂ വിലപിക്കും
മുഴുവനൊരു ലോക,മതിൽ സാന്നിധ്യപ്പെട്ടൂ
വസ്തുക്കളെല്ലാമൊരിക്കൽകൂടി, താഴ്‌വാരങ്ങൾ
കാടുകൾ, വഴികൾ, ഗ്രാമങ്ങൾ പാടങ്ങൾ,നദി,
മൃഗമൊക്കെയൊക്കെയും, ഈ വിലാപ ലോകത്തെ
ചുറ്റിയേ കറങ്ങുന്നൂ സൂര്യൻ, മറ്റൊരു ഭൂഗോ-
ളത്തിനെച്ചുറ്റും മറുസൂര്യൻപോൽ, നക്ഷത്രങ്ങൾ
നിറഞ്ഞ നിശ്ശബ്ദമാം വാനവും കറങ്ങുന്നു,
തെറിച്ച താരങ്ങളാൽ വിലപിച്ചീടും വാനം,
അവളത്രയുമേറെ സ്‌നേഹിക്കപ്പെട്ടോളല്ലോ ...
എങ്കിലും ദൈവത്തിൻ്റെ കൈ പിടിച്ചല്ലോ നട-
ക്കുന്നവളിപ്പോൾ നീണ്ട ശവക്കച്ചയാൽ തൻ്റെ
കാലടിച്ചുവടുകൾ തട്ടിയും തടഞ്ഞും കൊ-
ണ്ടക്ഷമ തീണ്ടീടാതെ, സൗമ്യമായനിശ്ചിതം.
കാലം വന്നണഞ്ഞൊരാളെപ്പോലെ തന്നാൽ തന്നെ
പൊതിയപ്പെട്ട്, മുന്നിൽ കുതിക്കുമവനെയും
ജീവിതത്തിലേക്കേറിച്ചെല്ലുന്ന വഴിയെയും
കുറിച്ചു ചിന്തിക്കാതെ പതുക്കെ നടക്കുന്നു
തന്നത്താൻ പൊതിയപ്പെട്ടലഞ്ഞിതവൾ, ഉള്ളിൽ
മൃതി പൂർണ്ണതപോലെ നിറഞ്ഞ്, മധുരത്താൽ
ഇരുട്ടാൽ ഒരു പഴം നിറയുന്നതുപോലെ
തനിക്കേ ഗ്രഹിക്കുവാനാത്തവിധമത്ര
പുതുതാം മഹാമൃതിക്കൊപ്പമായിരുന്നവൾ
തൊട്ടറിയുവാനാകാ പുതുകന്യകാത്വമൊ-
ന്നവൾക്കു കിട്ടീ, സന്ധ്യയാവുമ്പോളിളം പൂവു
കൂമ്പുന്ന പോലേ കൂമ്പിപ്പോയവളുടെ പെൺമ
അവൾ തൻ വിളറിയ കയ്യുകൾ വഴങ്ങാതായ്
സഹധർമ്മിണിയായിത്തുടരാൻ, ദൈവത്തിൻ്റെ
നയിക്കും സ്പർശം പോലും സഹിക്കാനാവാതെയായ്
കവി പാടിയ കാവ്യങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മുഴങ്ങിയ
സൗവർണ്ണ മുടിത്തഴപ്പുള്ളൊരാപ്പെണ്ണല്ലിപ്പോൾ
പരന്ന കിടക്കയാം ദ്വീപല്ല,സുഗന്ധമ-
ല്ലവളാപ്പുരുഷന്നു സ്വന്തമാം സ്വത്തല്ലിപ്പോൾ
നീളമേറിയ മുടിപോലഴിഞ്ഞവളിവൾ
പെയ്ത മാമഴപോലെ പെയ്തൊഴിഞ്ഞവളിവൾ
കൊടുത്തു കൊടുത്തൊട്ടും ബാക്കിയില്ലാത്തോളിവൾ
ഇവൾ വേരായിത്തീർന്നു കഴിഞ്ഞൂ,
പൊടുന്നനെ-
യിവളെപ്പിന്നിലേക്കു പിടിച്ചു നിർത്തീ ദൈവം,
വേദന വഴിയുന്ന വാക്കുകളാളീ :
"നോക്കീ പിന്തിരിഞ്ഞയാളയ്യോ",
മനസ്സിലായില്ലൊന്നും
ഇവൾക്കു മനസ്സിലായില്ലൊന്നും മെല്ലെത്തൻ്റെ
തണുത്ത സ്വരത്തിനാൽ ചോദിച്ചു ശാന്തം : "ആര്?"
എങ്കിലും ദൂരെ
തിളങ്ങുന്ന വാതുക്കൽ കറുത്തിരുണ്ട്
ഒരാൾ നിന്നു.
ആ മുഖം വേറിട്ടറിഞ്ഞീടുവാനാകുന്നില്ല
നിന്നയാൾ നോക്കിക്കണ്ടൂ
പുൽമേടിന്നിടയിലെ ഒറ്റത്താരയിൽ
സങ്കടനോട്ടത്തോടെ
സന്ദേശഹരൻ ദൈവം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കും ദൃശ്യം
കാൽച്ചുവടുകൾ നീണ്ട ശവക്കച്ചയാൽ തട്ടി-
ത്തടഞ്ഞക്ഷമയൊട്ടുമില്ലാതെയനിശ്ചിതം
സൗമ്യമായിതിന്നകം തിരിഞ്ഞു നടക്കുവാൻ
തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞൊരാ രൂപത്തിനൊപ്പം പോകാൻ
