അഹ്‌മദ് ഹംദി ടാൻപിനാർ (തുർക്കി,1901- 1962)

മധുശാല

അഹ്‌മദ് ഹംദി ടാൻപിനാർ (തുർക്കി,1901- 1962)

കാലത്തിൻ്റെ മധുശാലയിൽ
പവിഴ നിറമുള്ള വീഞ്ഞു ചഷകമായ്
സ്വയം സമർപ്പിക്കുന്നു
ഒരു പനിനീർപ്പൂവ്

കിം സങ് - ഹുയി (തെക്കൻ കൊറിയ,ജനനം : 1952)

അതികാലത്തെ ചോറ്

കിം സങ് - ഹുയി (തെക്കൻ കൊറിയ,ജനനം : 1952)

പുലർച്ചെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ
ഞാൻ കുക്കർ തുറന്നു നോക്കുന്നു.
വെളുത്ത നക്ഷത്രങ്ങൾ വെന്ത ചോറായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
പൊട്ടിച്ചിതറാൻ പാകത്തിനവ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
എനിക്കു ജീവിച്ചേ പറ്റൂ
നക്ഷത്രങ്ങൾ അരിമണികളാകുംവരെ
അരിമണികൾ വെന്ത ചോറാകുംവരെ.

ആ തരം സ്നേഹമാണ് പാകമാകുന്നത്.

സോൾട്ടൻ സെൽക്ക് (ഹങ്കറി, 1906 - 1981)

കല്ലിച്ച നിമിഷം

സോൾട്ടൻ സെൽക്ക് (ഹങ്കറി, 1906 - 1981)

അച്ഛൻ നിൽക്കുന്നൂ വലിയ മുറിയിൽ
ഷർട്ടണിഞ്ഞും കൊണ്ടു കണ്ണാടിമുന്നിൽ
അച്ഛൻ്റെ കയ്യിൽ നിന്നും താഴെ വീണ
വെള്ളട്ടൈ ചോന്ന നിലത്തു കിടപ്പൂ

അറുപതു കൊല്ലം മതിയാകയില്ല
ആ ടൈയെടുക്കാൻ കുനിയാനെനിക്ക്

ഉമിത് യാസർ ഒഗുസ്കാൻ (തുർക്കി, 1926 -1984)

ഇസ്താംബൂൾ

ഉമിത് യാസർ ഒഗുസ്കാൻ (തുർക്കി, 1926 -1984)


വീട്ടിനുള്ളിലൊരു മുറി,
മുറിക്കുള്ളിൽ ഇസ്താംബൂൾ
മുറിയിലൊരു കണ്ണാടി,
കണ്ണാടിയിൽ ഇസ്താംബൂൾ

കൊളുത്തുന്നൂ സിഗററ്റൊരാൾ,
പുകയുന്നതിസ്താംബൂൾ
തുറന്നൂ തൻ ബാഗൊരു സ്ത്രീ,
ബാഗിനുള്ളിൽ ഇസ്താംബൂൾ

കടലിൽ ചൂണ്ടയിട്ടിരിക്കും
കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ കാണുന്നു
അവൻ ചൂണ്ട വലിക്കുമ്പോൾ
കൊളുത്തിന്മേൽ ഇസ്താംബൂൾ

എന്തു തരം വെള്ളമിത്?
എന്തൊരിനം നഗരമിത്?
കുപ്പിക്കുള്ളിൽ ഇസ്താംബൂൾ,
മേശപ്പുറത്തിസ്താംബൂൾ

നാം നടക്കേ അവൾ നടപ്പൂ,
നാം നിൽക്കുമ്പോൾ അവളും നില്പൂ
ഒരു വശത്തവൾ, മറുവശം ഞാൻ,
നടുവിലുണ്ടേ ഇസ്താംബൂൾ

ഒരിക്കൽ നിങ്ങൾ പ്രേമിച്ചാൽ
പെട്ടുപോകും കുഴപ്പത്തിൽ
എവിടെ നിങ്ങൾ പോകുമ്പോഴും
അവിടെയുണ്ട് ഇസ്താംബൂൾ

ബോറിസ് പൊപ്ളാവ്സ്‌കി (റഷ്യ, 1903- 1935)

റെംബ്രാൻ്റ്

ബോറിസ് പൊപ്ളാവ്സ്‌കി (റഷ്യ, 1903- 1935)

പൂക്കളുറക്കെയലറീ പാടത്ത്.
കാലം കാറ്റാടിയന്ത്രത്തെ ശാന്തമായ് കറക്കി.
മേശക്കരികിലിരുന്നു പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്നു

ഒരു യോദ്ധാവ്.
അരുവിയ്ക്കടിയിലപ്പോൾ, സുതാര്യമായൊരു സംഘമായി,
എപ്പോഴും കിഴക്കോട്ടു മേഘങ്ങളൊഴുകി.
ചൂടിൽ മീനുകൾ ഉയർന്നു ചാടിയില്ല.
താഴെയുള്ള ഫാക്റ്ററികൾ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നില്ല.
സ്വർണ്ണ നിറമുള്ള വേനൽഘടികാരം
മൃതസമുദ്രത്തിനുമേൽ മിടിച്ചൂ- മൃദുവായ മുഴക്കത്തോടെ :
അതാണ് ആ യോദ്ധാവ്
തൻ്റെ പുസ്തകത്തിൽ ഇപ്പോഴും വായിക്കുന്നത്.
അതിലെ അക്ഷരങ്ങൾ കരയുന്നു, പാടുന്നു
പ്രപഞ്ചഘടികാരം പതുക്കെയോടുന്നു.
യോദ്ധാവേ, ഭാവിയെക്കുറിച്ചു നിങ്ങളെന്താണു വായിക്കുന്നതെന്ന്
ഉച്ചനേരത്തെ ആത്മാക്കളോടു പറയൂ
യോദ്ധാവ് തിരിഞ്ഞിരുന്നു - അയാൾ ചിരിക്കുന്നു.
പാടത്തെ പൂക്കളുടെ ശബ്‌ദങ്ങൾ അടങ്ങി.
പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്നും അപ്പോൾ
മെല്ലെയൊഴുകാൻ തുടങ്ങി,
ആദ്യത്തെ അനന്തവേദനയുടെ മുഴക്കം.

വ്ലാഡിസ്ലാവ് ഖൊദാസേവിച്ച് (റഷ്യ,1886 - 1939)

വ്ലാഡിസ്ലാവ് ഖൊദാസേവിച്ച് (റഷ്യ,1886 - 1939)

1
കുരങ്ങ്

ചൂടു കൂടിയ ദിനം, മരങ്ങൾ ജ്വലിക്കുന്നു,
സമയം കനത്തു തൂങ്ങുന്നു, തൊട്ടയൽവക്കിൽ

ഒരു കോഴി കൂവുന്നു, പടി കടന്നു ഞാൻ ചെന്നു.
അവിടെയൊരു ബെഞ്ചിൽ വേലിമേൽ പുറം ചാരി
കറുത്തു മെലിഞ്ഞൊരു സെർബ് നാടോടി ഇരു-
ന്നുറക്കം തൂങ്ങുന്നുണ്ട്, പാതി നഗ്നമാം മാറിൽ

കനത്ത വെള്ളിക്കുരിശൊന്നു തൂങ്ങുന്നൂ താഴേ-

ക്കൊഴുകിയിറങ്ങുന്ന വേർപ്പുതുള്ളികൾക്കിടെ.
വേലിമേൽ, അവനിരിക്കുന്നതിൻ തൊട്ടുമേലേ
കുരങ്ങൊന്നിരിക്കുന്നൂ ചോപ്പു പാവാടയിട്ട്.

പൊടി പറ്റിയ ലൈലാക്കിലകളാക്രാന്തത്താൽ

വലിച്ചുവാരിത്തിന്നുകൊണ്ടവനിരിക്കുന്നു

തോൽപ്പട്ട കഴുത്തിലുണ്ടതിന്മേൽ വലിയുന്നൂ

ചങ്ങല, നാടോടിയെൻ ശബ്ദം കേട്ടുണരുന്നു.

വിയർപ്പു തുടച്ചു വെള്ളത്തിന്നു ചോദിക്കുന്നു.
വെള്ളപ്പാത്രത്തിൻ വക്ക് ചുണ്ടത്തു വയ്ക്കേ കൊടും
തണുപ്പു തട്ടി,പ്പാത്രമുടനേ ബഞ്ചിൽ വെച്ചു.
വിരൽ വെള്ളത്തിലിട്ടു നനച്ചൂ കുരങ്ങപ്പോൾ
ഇരുകൈകളാൽ പാത്രം പിടിച്ചു, ബെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞു
കുമ്പിട്ടു കുടിക്കുവാൻ തുടങ്ങീ,താടിയൊട്ടു-

മനക്കാ, തതിൻ രോമമില്ലാത്ത തലയേക്കാ-

ളുയർന്നു വളഞ്ഞുടലാഞ്ഞു വായുവിൽ നിന്നു.

ഇതുപോൽ തന്നെയാണ് ദാരിയസ് പണ്ടൊരിക്കൽ
അലക്‌സാണ്ടറിൻ പട കണ്ടു പേടിച്ചോടുമ്പോൾ
വഴിവക്കിലെ ചെറു കുളത്തിൽ നിന്നും വെള്ളം
കുനിഞ്ഞു നിലംപറ്റിക്കിടന്നു കുടിച്ചത്.
വെള്ളമൊക്കെയും മൊത്തിക്കുടിച്ച ശേഷം ബെഞ്ചിൽ 

നിന്നതു പാത്രം തട്ടിക്കമഴ്ത്തി മറിച്ചിട്ടു.
എണീറ്റു നിന്നൂ പിന്നെ - മറക്കുമോ ഞാനീ നിമിഷം?
എനിക്കു കൈ തരാൻ തൻ്റെ കൈ നീട്ടീ കുരങ്ങപ്പോൾ
കറുത്തു പരുത്ത കൈ, നനഞ്ഞു തണുത്തത് ...
പിടിച്ചു കുലുക്കിയിട്ടുണ്ടു ഞാൻ പ്രശസ്തരാം
സൗന്ദര്യധാമങ്ങൾ തൻ കയ്യുകൾ, കവികൾ തൻ
ദേശീയ നേതാക്കൾ തൻ കയ്യുകൾ, എന്നാലവ-

യൊന്നുമിങ്ങനെ കുലീനതയാർന്നവയല്ല
ഇത്രയും സാഹോദര്യത്തോടെ മുമ്പൊരു കയ്യും
തൊട്ടിട്ടില്ലെന്നെ, ദൈവത്തിന്നറിഞ്ഞിടാം, ഒറ്റ 

മനുഷ്യൻപോലുമെൻ്റെ കണ്ണിലിത്രയുമാഴ്ന്നു
നോക്കിയി,ല്ലാത്മാവിൻ്റെയടിത്തട്ടെത്തും നോട്ടം!
ആ പാവം ജീവിയെന്നിലുണർത്തീ മധുരിക്കും
ഗാഢ പ്രാക്തന നഷ്‌ടകാലത്തിൻ പുരാവൃത്തം
ജീവിതമെനിക്കു സമ്പൂർണ്ണമായ് ആ മാത്രയിൽ
ഇരമ്പീയെൻ്റെ കാതിൽ ഓർഗണിൻ സംഗീതം പോൽ

ഗായകവൃന്ദങ്ങൾ തൻ സംഗീതം - നക്ഷത്രങ്ങൾ,

തിരമാലകൾ,ഗോളമണ്ഡലങ്ങൾ, കാറ്റുകൾ

ഇടിനാദമായ് മുഴങ്ങുന്നു മുമ്പത്തെപ്പോലെ
ഓർമ്മകൾക്കപ്പുറത്തെ ദിവസങ്ങളിലെപ്പോൽ.
സെർബുകാരൻ നാടോടി തൻ തപ്പുവാദ്യം കൊട്ടി
നടന്നുനീങ്ങീ, നടത്തത്തിൻ്റെ താളത്തിലാ-
ഞ്ഞുലയുന്നവന്നിടം തോളിലാ കുരങ്ങനൊ-
രാനപ്പുറത്തെഴുന്നള്ളും മഹാരാജാവു പോലെ
മാനത്തു വർണ്ണാഭമാം പുകയിൽ കൂറ്റൻ സൂര്യൻ
ചുകന്നു തൂങ്ങീ രശ്‌മി മുഴുവൻ വെട്ടപ്പെട്ട്
വിളർത്ത ഗോതമ്പു പാടങ്ങൾക്കുമേലേ ഞെരി-
ഞ്ഞമർന്നൂ കനത്ത ചൂട് ഇടിയൊച്ചയില്ലാതെ

അന്നാ ദിവസമാണ് യുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടത്

- 1919

2

ഓർഫിയൂസ്


ഞാനിരിക്കുന്നതിൻ മേലെ നിന്നീ വൃത്താ-
കാര മുറിയിൽ വെളിച്ചം പതിക്കുന്നു
കുമ്മായച്ചാന്തിൻ്റെ മാനവും മാനത്തൊ-
രറുപതു വാട്ടിൻ്റെ സൂര്യനും കാണുന്നു.

ആ വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്നെൻ്റെ
വീട്ടുസാമഗ്രികളൊക്കെയും ചുറ്റിനും
മേശ,കസേര,കിടക്ക - യിവിടിരു-
ന്നെൻ്റെ കൈയ്യെന്തു ചെയ്യാൻ, എനിക്കത്ഭുതം

മഞ്ഞിനാൽ വെൺതൂവൽ മാതിരി പൂവിട്ടു
നിൽപ്പൂ പനകൾ നിശ്ശബ്ദം ജനാലക്കൽ
കീശയിൽ വേഗമുറക്കെ മിടിക്കുന്നു
വാച്ച്,ഞാനെൻ്റെ മുറിയിലിരിക്കവേ

യാചകനെപ്പോലെ നഗ്‌നമീ ഭാരിച്ച
ജീവിതത്തിന്നില്ല പോംവഴി കാണുവാൻ
എന്നെയെൻ ചുറ്റിലുമുള്ളവയെക്കുറി-
ച്ചെൻ അലിവാരോടു ചൊല്ലുവാൻ ഭൂമിയിൽ?

മുന്നോട്ടു പിന്നോട്ടുലയാൻ തുടങ്ങുന്നു
കൈകളാൽ കാൽമുട്ടിറുക്കിപ്പിടിച്ചു ഞാൻ
പദ്യം പറയാൻ തുടങ്ങുന്നു, മൂളുന്നു
മൂർച്ഛയിൽ പോലെയുലഞ്ഞിടുമ്പോൾ സ്വയം

എന്തൊരതിതീവ്രമവ്യക്തമാം മൂളൽ
ഇല്ലതിൽ ബുദ്ധിതൻ നീട്ടലും നീക്കവും
യുക്തിയേക്കാൾ സത്യമാകാമൊരു സ്വരം
മർത്യനേക്കാൾ ശക്തമാകാമൊരു പദം

ഈണമാണീണമാണീണമെൻ ഭാഷണ-
രീതിയോടൊത്തിണങ്ങിച്ചേർന്നു തേടുന്നു
ലോലമാം ലോലമാം ലോലമാം കൂർമുന
കേറിത്തറയുന്നിതെൻ നെഞ്ഞിനുള്ളിലായ്

എൻ്റെയാത്മാവിനെക്കാളുയരുന്നു ഞാൻ
എൻ നശ്വരതയെക്കാൾ വളരുന്നു ഞാൻ
താരാപഥങ്ങളെൻ നെറ്റി പിന്നിട്ടൊഴുകി
നീങ്ങുന്നു,നരകാഗ്നി നക്കുന്നു കാലുകൾ

എൻ്റെ പാട്ടാർത്തു തഴയ്ക്കവേ, പാമ്പിൻ്റെ
കണ്ണുകൾ പോലുള്ളൊരെൻ പെരും കൺകളാൽ
നോക്കുന്നു ഞാനെന്നെക്കേട്ടിരിക്കും സാധു-
വസ്തുക്കൾ തൻ നിസ്സഹായ ഭാവങ്ങളെ

വട്ടംകറങ്ങാൻ തുടങ്ങുന്നു മെല്ലവേ
ഈ മുറി,യീ വസ്തുജാലങ്ങളൊക്കെയും
കാറ്റിലൂടെത്തുന്നൊരാത്മാവ് ഭാരിച്ച
ഗംഭീര വീണയൊന്നെൻ കയ്യിൽ വയ്ക്കുന്നു.

മാഞ്ഞുപോയിപ്പോളറുപതു വാട്ടിൻ്റെ
സൂര്യ,നകന്നുപോയ് കൃത്രിമസ്വർഗ്ഗങ്ങൾ
മിന്നും കരിമ്പാറക്കെട്ടിൻ മിനുസത്തിൽ
ഓർഫീയൂസൊറ്റക്കു നിന്നു പാടുന്നിതാ

3

അന്തിവെളിച്ചം വഴിമാറുന്നു

അന്തിവെളിച്ചം പുറത്തിരുട്ടിനു വഴിമാറീടുന്നു

തുറന്നു ജാലകമൊന്നു മലർക്കേ മേൽക്കൂരക്കീഴിൽ

വലിച്ചു നീക്കീ കർട്ടൺ, മിന്നീ വെളിച്ചമാ ഞൊടിയിൽ

ചുമരിൽ വന്നു പതിച്ചു മറഞ്ഞൂ നിഴലൊന്നതിവേഗം

തലകീഴ് വീണു മരിച്ചീടുന്ന മനുഷ്യൻ സന്തുഷ്ടൻ:

പുതുതാണവനുടെ നോട്ടപ്പാടൊരു ഞൊടിനേരത്തേക്ക്

4

കവിത

ഉപയോഗമെന്ത് കവിതക്ക്? കാലത്തിന്?
നമ്മൾ നശിച്ചു ജീവിക്കുന്നു പാപ്പരായ്
തയ്യൽക്കാർ തയ്ക്കുന്നു, കെട്ടിടം പണിയുവോർ
പണിയുന്നു, കീറുന്നു തുണി, വീട് വീഴുന്നു.

ആർദ്രമാമൊരു തേങ്ങലോടെ ഞാൻ കേൾക്കുന്നു
വല്ലപ്പൊഴും മാത്രം.... ഏറെ വ്യത്യസ്തമാം
അസ്‌തിത്വമൊന്നു തുടിതുടിക്കുന്ന,തീ
മൃത്യുവിലൂടെയും നാശത്തിലൂടെയും

ആകയാലൊരു ഭാര്യ, നാളുകൾ മുഷിപ്പനായ്
തീരവേ, ജീവൻ കനത്തു വീർത്തീടുന്ന
തൻ വയറ്റത്തു സശ്രദ്ധം പ്രിയത്തൊടേ
ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു കൈ ചേർക്കുന്നു.

അലെക്സി റെമിസോവ് (റഷ്യ,1877- 1957)

ആദം

അലെക്സി റെമിസോവ് (റഷ്യ,1877- 1957)

ദൈവം മനുഷ്യനെ എട്ടു ഭാഗങ്ങളായി സൃഷ്ടിച്ചു :

മണ്ണിൽ നിന്ന് എല്ലുകൾ
കടലിൽ നിന്ന് ചോര
സൂര്യനിൽ നിന്ന് സൗന്ദര്യം
മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് ചിന്തകൾ
കാറ്റിൽ നിന്ന് ശ്വാസം
കല്ലിൽ നിന്ന് ദൃഢത
വെളിച്ചത്തിൽ നിന്ന് എളിമ
ആത്മാവിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനം

ദൈവം മനുഷ്യനെ സൃഷ്‌ടിച്ചപ്പോൾ
അവന് പേരുണ്ടായിരുന്നില്ല

സ്വർഗ്ഗീയ ഔന്നത്യം - പിതാവ്
ഭൂമിയുടെ വൈപുല്യം - പുത്രൻ
കടലിന്നഗാധത - പരിശുദ്ധ ആത്മാവ്
പിന്നെ ദൈവത്തിൻ്റെ സൃഷ്‌ടി- മനുഷ്യൻ- അവന് പേരില്ല

ദൈവം നാല് മാലാഖമാരെ വിളിച്ചു:
മിഖായേൽ
ഗബ്രിയേൽ
റാഫേൽ
ഊറിയേൽ

ദൈവം മാലാഖമാരോടു പറഞ്ഞു:
പോയി മനുഷ്യനൊരു പേരു കണ്ടുപിടിക്കൂ

മിഖായേൽ കിഴക്കോട്ടു പോയി
ഒരു നക്ഷത്രത്തെ കണ്ടുമുട്ടി.
അതിൻ്റെ പേര് അനറ്റോൾ എന്നായിരുന്നു.
അതിൽ നിന്നും എടുത്തു,
A

എന്നിട്ടു ദൈവത്തിനു കൊണ്ടുകൊടുത്തു.
ഗബ്രിയേൽ പടിഞ്ഞാട്ടുപോയി.
ഒരു നക്ഷത്രത്തെ കണ്ടുമുട്ടി.
അതിൻ്റെ പേര് ദെയിസിസ് എന്നായിരുന്നു.
അതിൽ നിന്നും എടുത്തു,
D

അതു ദൈവത്തിനു കൊണ്ടുകൊടുത്തു.
റാഫേൽ പാതിരാത്രിയിലേക്കു പോയി.
ഒരു നക്ഷത്രത്തെ കണ്ടുമുട്ടി
അർക്തോസ് എന്നായിരുന്നു പേര്.
അതിൽ നിന്നുമെടുത്തു,
A

അതു ദൈവത്തിനു കൊണ്ടുകൊടുത്തു.
ഊറിയൽ നട്ടുച്ചയിലേക്കു പോയി.
ഒരു നക്ഷത്രത്തെ കണ്ടുമുട്ടി.
മെസെവ്രിയ എന്നായിരുന്നു പേര്
അതിൽ നിന്നുമെടുത്തു,
M

അതു ദൈവത്തിനു കൊണ്ടുകൊടുത്തു
ദൈവം ഊറിയലിനോട് വാക്ക് ഉച്ചരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു
ഊറിയൽ ഉച്ചരിച്ചു:
A D A M

ആദമായിരുന്നു ഭൂമിയിലെ ആദ്യമനുഷ്യൻ